วิจารณ์ภาพยนตร์ : Intruder อย่าให้ ยูจิน เข้าบ้าน

Intruder เรื่องราวของ ซอจิน (คิมมูยอล จาก The Gangster, The Cop, The Devil) สถาปนิกหนุ่มที่เพิ่งสูญเสีญภรรยาไปจากอุบัติเหตุ ดูแลพ่อแม่และลูกเพียงลำพัง จนกระทั่ง ยูจิน (ซงจีฮโย จาก A Frozen Flower) หญิงสาวที่หายตัวไปอย่างลึกลับนานถึง 25 ปี ก่อน เธอจะกลับมาหาพี่ชายและครอบครัว ในขณะที่คนอื่น ๆ ตื้นตันและดีใจกับการกลับมาของยูจิน แต่ซอจินกลับรู้สึกว่าเธอคนนี้อาจไม่ใช่น้องสาวของเขา…

เรื่องราวของ Intruder นั้นคล้ายกับ Forgotten หนังเกาหลีปี 2017 มาในรูปแบบเดียวกันก็ว่าได้ หนังหยิบประเด็นความคลืบแคลงใจของคนในครอบครัว การตามความจริงของปริศนาต่าง ๆ มากมายพร้อมกับปัญหาใหม่ ๆ ที่รุมทึ้งประดังเข้ามาในชีวิตเรื่อย ๆ กับตัวเอกที่มีปัญหาทางสภาพจิต สิ่งที่ผู้ชมกำลังเห็นนั้นเป็นภาพที่นึกคิดทางจิตของตัวเอกหรือเป็นเรื่องจริง เราก็ไม่อาจจะที่จะรู้ได้

ซอจินปูพื้นเรื่องไปเรื่อย ๆ พร้อมกับสลับกับเหตุการณ์หลักที่ต้องคลี่คลายปริศนาอย่างอุบัติเหตุการตายของภรรยา และความทรงจำที่สวนสนุกของซอจินในวัยเด็กที่ยูจินได้หายตัวไป ตัวหนังพยายามสร้างความหวาดระแวงให้ผู้ชมอย่างไม่ขาดสาย หยอดกุญแจให้ผู้ชมประกอบจิ๊กซอว์ไขปริศนาแบบปลายเปิดบ้าง ปิดบ้างไปเรื่อย นำทางไปสู่ปัญหาในครอบครัวที่เต็มไปด้วยปัญหาจากการกลับมาของยูจิน

ผลลัพธ์ที่สำคัญที่สุดของหนังสยองขวัญคือการหลอกคนดูไปพร้อมกับบรรยากาศที่ชวนให้หวาดระแวงและสงสัยไปเรื่อย ๆ ไม่จบไม่สิ้น หนังเกาหลีเรื่องนี้เป็นเรื่องนึงที่สร้างภวังค์ที่ชวนให้ผู้ชมรู้สึกผวาได้เรื่อย ๆ แหละ แม้บทจะออกแนวละครไทยไปอยู่บ้าง โดยเฉพาะซีนดราม่าครอบครัวที่ก็เล่นเฉยให้ผู้ชมเดาไปได้ซะหมด แต่ก็ทดแทนมาด้วยอินเนอร์ของบรรดานักแสดง องค์ประกอบ แสงสี ดนตรีประกอบ มุมกล้อง บีบคั้นให้ผู้ชมลุ้นระทึกตามตัวละครในหนังไปด้วย ทำให้เราไม่ได้ใส่ใจช่องโหว่ของหนังไปบ้าง

ช่วงต้นเรื่องหนังปูเรื่องมาดีไม่น้อย แต่แทบจะมาตายเอาในช่วงท้ายเรื่องอย่างน่าตกใจ อารมณ์ความหวาดผวาเพิ่มขึ้นมาเรื่อย ๆ เริ่มไปถึงเรื่องที่พิสูจน์ไม่ได้ไปเรื่อย ๆ พอพีคถึงระดับที่เกินจะควบคุมก็เล่นจับทุกอย่างดันเข้าล็อคส่งหนังให้จบดื้อ ๆ ปูเรื่องมานานแล้วส่งจบแบบชี้นกเป็นนก ชี้ไม้เป็นไม้ตามใจชอบผิดกับครึ่งแรก แถมด้วยช่วงฉากท้าย ๆ เรื่องที่แบบไม่คิดว่าจะเกิดขึ้นได้จากตัวละครที่โดนอัดความเครียดและประสบปัญหาแบบที่คนรอบตัวโง่ชนิดที่ไม่น่าจะโง่ได้ขนาดนั้นมาตลอดทาง จะชวนให้ดราม่าครอบครัวและมีคำถามปลายเปิดบางอย่างก่อนจบให้ผู้ชมจดจำไปตามสูตรหนังเกรดบี ละครไทยหลังข่าวชัด ๆ เลยก็ว่าได้

ความเป็นหนังจิตวิทยาสามารถเค้นเอาเรื่องทางจิต ลี้ลับออกมาเล่นได้บ้าง ตัวหนังพยายามที่จะนำจุดนี้ออกมาเล่น การหาความจริงทางจิตที่นำพาเข้าสู่ความจริงได้ไวกว่านักสืบไร้ความสามารถที่น่าจะเป็น เครื่องมือในการทำให้หนังเรื่องนี้เปล่งประกายกลับกายเป็นซีน ๆ นึงที่มาเฉลยเรื่องราวแปลก ๆ ที่เพิ่มเติมความพิศวงให้หนังเข้าไปอีก และไม่ได้นำมาขยายอธิบายอะไรให้ผู้ชมเพิ่มเติมเลย ความทรงจำที่เลือนลางมันสามารถเติมเต็มและแสดงออกมาให้ชัดเจนสลับไป ๆ มา ๆ เปลี่ยนความคิดของคนที่เพิ่งจะบ้าคลั่งออกมาอย่างลงล็อคดื้อ ๆ ได้ขนาดนั้นเลยเหรอ ความแคลงใจและการคลายปมที่ไม่สมเหตุสมผลเพื่อให้หนังจบลงไปได้มันทำให้ผู้ชมประอักประอ่วมไม่น้อย แต่ก็ยังจบตัวเองลงไปได้แบบไม่น่าเกลียดเท่าไหร่นัก

คอหนังดอทคม รวบรวมเรื่องราวในวงการภาพยนตร์ทั้งไทย และเทศ
webkornang@gmail.com